Nieuw werk

Fragment uit mijn nieuwe fotoboek: Ik open mijn ogen

Ik open mijn ogen
maar ik zie niets.

Ik herinner me
enkele verschrikkelijke gebeurtenissen.
Mensen sloegen op de vlucht
waarheen ze maar konden.

Wat er met mij is gebeurd…
Ik weet het niet meer.

O, een beker vol met het warme Zuiden,
vol met de ware, de blozende drank van de Hippocrene,
met bubbels als parels die knipogen langs de rand
waarop een paars gevlekte mond.
Dat ik uit die beker mag drinken en dan zal ik ongezien de wereld verlaten
en samen met jou opgaan in de schemer van het woud.

Meneer, meneer…
Wat jammer dat u niet hier bij mij bent.
U zou alles begrepen hebben.
Kijk.
De zee is overal om ons heen.
We zijn voorbestemd om voor altijd te zeilen…
en voor altijd te leven.

De rode catalogus van het woord zonsondergang

Een Franse dichter ziet de zon veranderen in rood
En perst de wijnkleur uit de druivenwolken.
Een Engelse dichter vergelijkt het met een roos
En de Hebreeuw met bloed.
Oh land, mijn land dat toelaat dat kannibaalslippen zich vastzuigen
Aan de maagdelijke nek van de zonsondergang.
De roeispanen van angst zijn vastgehecht aan mijn armen.
En ik, in de ark van mijn leven, roei zoals Noach
Richting Ararat.

Ronny Someck
vert.: Hennie Jetzes